De ReisRidders

 

pagina 1

pagina 1

 

 

Vrijdag 8 mei. Van Lesbos naar Kusadasi .

 

Vannacht wakker geworden van de eerste klap onweer en een plensbui.

We komen met de ferry rond 10.50u aan in Ayvalik, drinken eerst koffie, voordat we om 11.30u de flinke rit naar Kusadasi gaan beginnen

 

   

Vertrek uit Lesbos (Mitilini)

 

Aankomst  in Turkije (Ayvalik)

 

 

 

 

We rijden gezamenlijk. De route gaat via Izmir, een miljoenenstad, waar de rondweg vlot en zonder drukke verkeersproblemen  verloopt. Het is een saai stuk met eromheen tal van mega steden en de temperatuur stijgt in deze streek tot 38ᵒC. Wel moet er constant goed opgelet worden, want niet alle Turken rijden volgens de verkeersregels. Er komt wel eens iets tegemoet, of er komt ineens iemand de weg op. Het laatste stuk vanaf Selcuk is groener en mooier om doorheen te rijden. Rond 16.00u zijn we in Kusadasi op een camping midden op de boulevard, geweldig plekje. ’s Avonds doen we nog een rondje boulevard naar de oude stad. Het is gezellig druk. Gelukkig koelt het weer lekker af, zodat we goed kunnen slapen.

De andere dag doet de wasmachine zijn werk. Daarna lopen Sjaak en ik eerst naar de Marina/ jachthaven en lopen daarna door tot de oude stad. We horen hier nogal eens een Nederlander praten. Ook valt op, dat zowat geen Turkse vrouw met een kopdoek oploopt.

’s Middags lopen we ook nog een keer met zijn vieren over de boulevard en genieten op een terrasje met uitzicht op de haven, van een drankje.

Op de camping eten we gezamenlijk. Er wordt gewokt op de Cramergril, nl de vers gekochte gamba’s  met wok aardappeltjes en sla. Het smaakt voortreffelijk!  Een groep NKC-ers zijn gisteren hier ook aangekomen.

 

 

Kusadasi

 

 

 

       

haven van Kusadasi

 

op de boulevard

 

visserhaventje

 

 

                               

het grillen van de gamba's

 

Kusadasi by night

 

10 mei. Van Kusadasi naar Pamukkale

Rond 9.00u vertrekken we apart naar Pamukkale. M & C gaan verder naar het zuiden om te vogelen. We rijden via de 550 en daarna de 320 richting Denizli.

Het eerste deel is saai en schiet niet op v.w. allerlei dorpen/steden met vele stoplichten. Vanaf de plaats Burharkent gaat het sneller en is de omgeving mooier, er zijn zelfs nog besneeuwde bergtoppen te zien en dat met die hitte.

Rond  12.45u zijn we in Pamukkale bij Hotel en camping Pamukkale.

Het is een kleine camping vlakbij het dorpje Pumukkale en de kalksteenrotsen. Pamukkale.

Omdat het er wat donker uitziet, gaan we gelijk rond 13.30u het witte wonder Pamukkale, de kalkterrassen bekijken. We kunnen ons er niks meer van herinneren, hoe het er de vorige keer uitzag. Dat kan ook, want er hebben dramatische veranderingen plaats gevonden, door de grauwsluier die over de stralend witte steen kwam met morele ondersteuning van de UNESCO en financiële van de Wereldbank.

Als je aankomt, is het net één witte ijsberg, tenminste zo lijkt het.

Het is een wonder, een meest bezocht natuurwonder, de spectaculaire witte terrassen met het  turquoise water, waar je bij verschillende baden in kunt liggen. De terrassen ontstaan door het water van de warmwaterbronnen. Hieruit stijgt kooldioxide op en slaat calciumcarbonaat neer. Daardoor ontstaan lagen witte kalksteen, trapsgewijs opgebouwd. De naam Pamukkale betekent katoenen Kasteel of het spierwitte Slot.

Het is heel speciaal om het te kunnen zien en om er overheen te lopen. Wel schoenen uit, om het weer niet te beschadigen, zoals voorheen.

Er zijn hele grote delen, waar niet meer overheen gelopen mag worden en die ze daardoor proberen te herstellen, wat prima lukt.

                

 

Diaserie Pamukkale

Diaserie Pamukkale

 

 

 

Pamukkale

 

Er omheen is de weg naar Hierapolis, een antieke stad, waar nog restanten van zijn te bewonderen. Het is zo wie zo een aanrader!!!

We boffen met het weer, veelal zon en op het laatst bewolking.

Het is heerlijk rustig op de camping, totdat…………..er ineens rond 21.30u  motoren aankomen razen, zeker zes. We schrikken ons rot. Ze slapen gelukkig in kamers, zodat we er niet veel last van hebben. De volgende dag blijken het Russen te zijn. Pluim voor hen, omdat ze zo rustig waren,dat hebben we wel eens anders meegemaakt.

 

 

       

Hierapolis

 

Hierapolis

 

zwemgelegenheid op Pamukkale

 

 

11 mei. Van Pamukkale naar Marmaris.

 

 

 

Een landschappelijk mooie, toeristische route gaat via Denizli over de 320 met een afslag naar de 330 richting Mugla. Deze weg is mooi van natuur en merendeel vierbaans, dus schiet lekker op, maar dat mag ook wel als er meer dan 200km gereden moet worden.

Het laatste deel richting Marmaris is erg heuvelachtig met vele haarspeldbochten. Van bovenaf heb je een prachtig uitzicht op Marmaris. Om 13.45u komen we in Marmaris aan.

We parkeren de bus op de boulevard, vlak naast het strand. We gaan lopend de boulevard, de grote Jachthaven, de Burcht en plein verkennen.

Het is allemaal nog groter dan in Kusadasi, maar wel gezellig in voor en naseizoen.

De temperatuur is prima, er is zon en bewolking en als we heerlijk op een terrasje een cappuccino drinken, begint het wat te regenen.

We rijden rond 16.00u  richting Datca en overnachten 15 km na Marmaris op

Cubucak camping. Het is een camping onder hoge dennenbomen aan zee.

 

 

 

 

 

 

Diaserie Marmaris

Diaserie Marmaris

 

 

 

geef mij die vlinder maar

 

 

 12 mei. Van Cubucak ( Marmaris) naar Dalyan via Icmeler

 

 

Icmeler

 

Vanmorgen vanaf de camping, eerst de afslag naar Icmeler genomen en er rond gekeken. Een gezellig toeristisch plekje, 6 km van Marmaris.

 

 

                                                                   

boulevard Icmeler

 

Icmeler mooi gelegen in een baai

 

Daarna onze route vervolgd via Marmaris richting Dalyan. Hier hebben M & C een plaatsje voor ons gereserveerd op camping Dalyan. Het is geen grote, maar wel een aardig nette camping met uitzicht op de koningsgraven.

Het gebied is cultuurhistorisch belangrijk, vanwege de oude Karische stad Kaunus, haar stadsmuren en rots graven.

Rots tombes zijn er langs de hele lycische kust, maar de best bewaarde lycische tombes zie je in Dalyan.
Ook aan de haven van Çandır en andere plekken in en rondom Dalyan zijn nis- en rots graven uit deze periode te vinden.

Na de lunch blijft er zo’n hele middag een onweerslucht boven ons hangen, waar wat onweer en een beetje regen uit komt.

Het is geen weer om erop uit te trekken, dus hangen we wat rond in en om de camper.

 

                                       

camping in Dalyan

 

Koningsgraven

 

13 mei. Dalyan

 

Vanmorgen  rond 10.30u vertrekken we voor de Classic boattour  van Dalyan.

Het is een drukte van belang in de rivier met al die bootjes. We worden keurig opgehaald voor de steiger van de camping.

We varen eerst naar het Iztuzu strand, waar we anderhalf uur heerlijk gaan zonnen en Sjaak ook gaat zwemmen. Dit strand is al eeuwenlang de broedplaats van de onechte karetschildpad en is nu beschermd gebied. Het strand is ’s nachts gesloten voor toeristen, zodat de jonge schildpadjes niet gestoord worden op weg naar zee. Onderweg hebben we een paar kopjes van schildpadden gezien, maar ze wilden niet op de foto.

Ook maken we nog een stop voor de foto van de blauwe krab, die hier ook veel zit. We kunnen er gelijk eentje bestellen, die voor ons zal worden klaar gemaakt. Is een lekker voorafje.

Na het strand, gaan we gezamenlijk lunchen in een restaurant in Dalyan.

Daarna gaat het verder naar het Koyzegiz Meer. Het is heerlijk weer, we genieten dan ook volop van de boottocht. We komen daarna bij de modderbaden van Ilica. Een dreigende lucht hangt boven ons. We haasten ons om in het modderbad te komen. Helaas zit je niet zomaar onder de modder. Je moet het vanaf de bodem zien te schrapen, waarbij je nauwelijks kan komen. Toch heeft Sjaak het kunnen versieren zich een beetje in te smeren, waardoor hij nu wel 10 jaar jonger “lijkt”. Ondertussen is het onweer losgebarsten en regent het pijpenstelen. Zo ’n bui hebben we nog niet meegemaakt tijdens de vakantie. Als we weer met de boot teruggaan is het al een eind over. Het is wel frisser geworden, waardoor we rillerig verder van de laatste 10 minuten boot toer genieten. Een bezoek aan de ruïnes van Caunos is er niet meer bij.

Het is al met al een geweldige dag geweest.

 

 

Diaserie Dalyan

Diaserie Dalyan

 

 14 mei. Van Dalyan naar OluDeniz

 

Vanmorgen hebben wij vieren vasgesteld, dat verder reizen met elkaar geen optie meer is. Wij hebben veel andere interesses en reizen veel  anders dan Miep en Cock. We houden ook van natuur, cultuur, fauna en flora maar ook van  plaatsjes te bezoeken, te wandelen en naar strand te gaan. Hun hebben voornamelijk het doel voor ogen om vogels te scoren en van de ene plek naar de andere door te reizen. Ze hebben daardoor ook meer haast dan wij.

We hebben afgesproken dat we elkaar nog zullen treffen of nog langs de kust of in Cappadocie en anders bij Ankara, want afscheid nemen we nog niet.

 

 

ooievaarsnesten

 

Wij gaan met zijn tweetjes verder naar Fethiye, deze plaats ligt aan een beschutte baai  met een grote jachthaven. In de rotsen boven de markt zijn Lycische tempelgraven uitgehouwen. Onderweg zien we wat ooievaarsnesten. 

Daarna rijden we door naar OluDeniz met zijn uitnodigend strand en lagune.

We zoeken een camping aan de Lagune, de enigste die nog open is voor campers is Sugar Beach met een eigen strand. De camping is niet veel, maar het strand is super met heerlijke bedden. Als we naar het heel toeristisch dorpje gaan, zien we de gezellige boulevard en straatjes en niet te vergeten de paragliders. Paragliders springen van de berg Buba Dagi , zweven hoog in de lucht en komen draaiend naar beneden en landen tenslotte bij de boulevard, straat of strand. Spectaculair om te zien. Sjaak krijgt er de kriebels van, maar besluit tenslotte toch niet te gaan (te heiig de volgende dag) voor goede film opname’s

 

 

 

 

 

 

 

diaserie fethiye

Diaserie Fethiye

 

15 mei. OluDeniz

 

De temperaturen blijven super, rond de 30ᵒC overdag en ’s avonds koelt het heerlijk af voor de nacht. We huren een paar bedden met parasol, zonnen regelmatig op het strand en Sjaak maakt een zwemtocht naar een schiereiland. We fietsen ook nog een paar keer heen en weer voor foto’s en boodschappen. We hebben vanmorgen de was weggebracht en die wordt ’s avonds gestreken terug gebracht, wel luxe hoor. Jammer dat het beddengoed was, had beter kleren kunnen meegeven.

We genieten volop van deze dag en relaxen in de zon.

 

 

diaserie OluDeniz

Diaserie OluDeniz

 

 

zaterdag 16 mei. Van OluDeniz naar Kas

 

Vandaag willen we onderweg allereerst naar Kayakoy, de verlaten stad. Vroeger een bloeiende Griekse stad geweest. Zo’n 400 huizen zonder daken kijken vanaf de heuvel uit over de vlakte. Het is heel apart om daar tussen te lopen. Kayakoy met zijn ruines staan op de werelderfgoedlijst van de Unesco.

 

 

Kayakoy

 

 

                                                                 

Kayakoy

 

Kayakoy

 

Daarna gaan we richting Saklikentkloof. De GPS pakt na Kemer de witte weg (niet de D400). Deze staat met borden aangegeven en is goed te doen, maar komt dwars door dorpjes. We zien, dat er vandaag veel buiten de deur wordt gegeten, hierbij zitten de mannen en de vrouwen van elkaar gescheiden.

In de ruige flank van de 3016m hoge Gombe Akdafi ligt de Saklikentkloof.

Je kan de kloof 400m in lopen d.m.v.platforms over het kolkende water.

Daarna kun je eventueel een half uur verder lopen, maar dat betekent dan wel met een gids waarbij je tot je middel in het water komt en beter geen film of fotocamera kan meenemen. In mei staat het water nog te hoog om hem goed te kunnen belopen. Helaas, erg jammer! Het is een geweldig gezicht om de steile wanden naast je te zien. Ook zijn er wat kleine watervallen. We zijn er dus eerder weg, dan we van plan waren.

 

diaserie Saklikentkloof

Diaserie Saklikentkloof

 

 

Daarna gaat het ook weer via binnenwegen met heel veel kassen.  

 

 

Het ziet werkelijk wit van de kassen

 

Later rijden we  via de mooie kustweg D400 naar Kas. We komen langs turquoise strandjes, echt prachtig gelegen.

  

 

       

Kaputas Strand 

 

Kaputas strand

 

onderweg naar Kas

 

In Kas rijden we  door naar camping Kas. Deze is prachtig gelegen aan de Middellandse Zee, waar we op het mooiste plekje van de camping komen te staan met een super uitzicht op zee en op Kas en met werkelijk schitterend weer.

’s Middags lopen we 500m naar het zeer toeristisch plaatsje Kas met prachtige pittoreske straatjes met winkeltjes en terrasjes en een leuke haven. Het is weer genieten van de zon, het plaatsje en de camping! We hebben hier prachtig sanitair, zelfs met een stortdouche, zeer netjes en goed. Hier maken we een korte vakantie!.

 

17 mei ’s Morgens om 09.30 al in het water om te snorkelen en te zwemmen wat wil je nog meer. Sjaak maakt twee snorkel tours per dag en ziet een verscheidenheid  aan mooie vissen. Hij maakt ook een bezoek aan de plaatselijke kapper en wordt gekortwiekt. Het is een hele belevenis met schaar, mes en vlammenwerper. Zijn oren worden bijna gegrild.

 

diaserie Kas

Diaserie Kas

 

 19 mei. Van Kas naar Cirali.

 

We gaan al vroeg op pad. Nemen met weemoed afscheid van ons mooie plekje en raden Duitse camperaars aan daar te gaan staan.

We rijden via de D400 naar Demre en een paar km verder naar de oude stad Myra, daterend uit de 5e eeuw v C. Het populairst zijn het theater en twee kliffen, waarin spectaculaire grafhuizen zijn uitgehouwen.

Na ons bezoek aan Myra neemt een Turk, die daar een kiosk heeft ons mee naar het huis van zijn ouders en grootouders, die een 50m verder wonen.

Er is een heel klein verscholen kerkje, dat tegenover het huis staat. Heel apart!

Daarna maken we kennis met de hele familie. We mogen binnen komen (eerst netjes schoenen uit) en hun gast zijn. We worden verwend met een klein kopje Turkse koffie. Smaakt prima. Daarna nemen we afscheid en drinken nog een glas sap bij de zoon bij zijn tentje.

 

 

 

       

 

Op de koffie bij Turkse familie

 

Opa en Oma

 

kopje turkse koffie

beeld van st nicolaas

 

Daarna rijden we naar de kerk van Demre.

De St Nicolaaslegenden komen oorspronkelijk uit Patara  aan de Middellandse Zee( zijn geboorteplaats), maar in Demre staat de St Nicolaaskerk. In de Byzantijnse kerk  met fresco’s, waarvan er enkelen  worden hersteld, na lang verborgen te zijn geweest , hebben we ook een bezoek gebracht en we staan versteld van de mooie gerenoveerde fresco’s.

Hier in de streek zijn er vele Russen. Dit is ook in de kerk te merken, vele bussen met Russen bezoeken deze Orthodoxe Kerk. Het blijkt dat een Rus ook heeft meegeholpen met de financiering.

Trouwens Nicolaas, de 4e bisschop van Myra, was befaamd om zijn vrijgevigheid en vroomheid. Hij werd zalig verklaard  en de legende maakte van hem de beschermheer van vissers en kinderen. Onze goede kindervriend Sinterklaas komt dus uit Myra en is al heel oud.

 

 

 

diaserie Myra en Demre

Diaserie Myra en Demre

 

We rijden via Fineke over de D400 naar onze eindbestemming Cirale, vlakbij Olympos. Dit gaat niet helemaal zonder problemen, want ik val in een kuil, terwijl ik foto’s aan het nemen ben van de turquoise baaitjes, die overal te zien zijn onderweg. Ik mis het gezicht op de kuil en stort erin, knie wat kapot en een verzwikte enkel. Dat kunnen we niet gebruiken. We zullen zien, hoe het morgen is. Als we in Cirale aankomen willen we bij het strand gaan staan, maar we staan midden in de zon en het is vandaag 34ᵒC . We zien een pension en camping aan de overkant, waar je heerlijk onder bomen kan staan. We rijden op de camping en als we net gezeten zijn, staat er aangeboden door een Turkse familie al kopjes thee voor ons klaar. Later staat er ook een bord met vlees en gehakt op onze tafel. We zijn alweer gast, maar dan van andere gastvrije Turken. Hij wil zelfs zijn telefoonnr geven, om ons weer uit te nodigen als we in Antalya zijn. /dit aanbod nemen we maar niet aan, want we weten niet wanneer we er zullen zijn.

 

 

           

onderweg langs D400

 

kleurige baaitjes

 

de ene baai nog mooier dan de andere

 

 

 

 

20 mei. Cirale.

 

baai Cirali

 

 

 

 

 

       

strand Cirali

 

de midellandse zee zo blauw

 

strand Cirali

 

Vannacht goed geslapen met mijn voet op een kussen. Hij ziet er best dik uit, maar ik heb toch het idee, dat het beter gaat. Na de koffie besluiten we naar Olympos te gaan. Eerst 3 km met de fiets en dan 1 km lopen over zand, stenen en het pad langs de oude stad. De ruïnes liggen langs een 4 km lang strand. Er zijn allerlei restanten te zien van allerlei gebouwen, die er vroeger stonden.

Het is toch eigenlijk heel bijzonder dat je ruïnes ziet uit de jaren v C.

Vroeger was Olympos een van de belangrijkere Lycische steden, nu is het een toeristische plek.

Een andere trekpleister is Chimaera, een paar km van de camping in de andere richting.  Doordat er hier door de rotsen brandbare gassen ontsnappen branden er zogenaamde eeuwige vlammen. De plaatselijke legende wil dat Bellerophon de Chimaera niet heeft onthoofd maar enkel opgesloten in een grot en dat haar vurige adem de eeuwige vlammen veroorzaakt.

Om er te komen , moet je flink klimmen.  Het is een lang pad, dan weer met grote stenen, dan met treden en dan weer met wat grind. Het loopt niet echt heel steil, maar je moet toch 1 km flink klimmen. Maar het lukt ’s middags.

Het is heel apart, als je daar aankomt, dat er verschillende branden aan zijn tussen de rotsen. Het is al warm,  maar daar nog warmer.

Nou, je snapt wel, als je die twee bezienswaardigheden kunt bekijken, het dan weer aardig goed gaat met de voet. En zo voel ik het ook. Hebben we toch alles kunnen bekijken hier.

 

 

diaserie olympus en chemaera

Diaserie Olympus en Chimaera

 

 

 

 

 

 

 

TerugVerder
www.dereisridders.nl  | 
bezoekerteller
dank voor u bezoek